Als een kind uitvalt op school, is er vaak al een lange periode van duwentrekkensjorren aan vooraf gegaan. Het kind is vaak ver over de eigen grenzen heen geduwd, heeft weerstand geboden, is de strijd aangegaan en heeft het soms opgegeven. Het gevoel van machteloosheid is groot en het vertrouwen in ‘de wereld’, in de ouders en zichzelf is geschaad. Kinderen vinden zichzelf dom, vinden zichzelf een rotkind, vinden zichzelf niets meer waard. Sorry dat ik besta.

Het lijkt soms wel alsof hun zenuwuiteinden aan de buitenkant van hun huid zitten. Alles komt heel hard binnen. Ze zijn rauw en ze staan héél scherp afgesteld. Jouw zucht voelt als een afwijzing, jouw stemverheffing als een aanval. Iets moeten levert paniek op, jouw teleurstelling bestendigt hun waardeloosheid. Hierom is het zó belangrijk dat jij er bent, aanwezig, stevig en zacht. Want ze hebben jouw vertrouwen en jouw liefde & geborgenheid ontzettend hard nodig.

Het is dus belangrijk dat je congruent bent. Dat wat je zegt klopt met wat je doet en, nog belangrijker, met hoe je aanvoelt. Als je zegt dat iets helemaal ok is, maar je stem is te hoog en je adem te snel, voelt het wiebelig en gaan de alarmbellen alweer af. Je kunt dit echt niet altijd voorkomen, je kunt je er alleen bewust van zijn. Om veiligheid te kunnen bieden, voor een kind om de schoudertjes te kunnen laten zakken, zit het vooral in jouw veilige aanwezigheid. Niet per sé in veiligheidswoorden. Vandaar dat vertragen en verbinden (ook met jezelf!) zo nodig is.

En dus ook dat jij vertrouwen biedt en het vertrouwen in de toekomst voor je kind even draagt. Zelf zijn ze het kwijt, dus leunen ze hiervoor op jou. Dat is nogal wat in zo’n onzekere en soms uitzichtloze situatie. Omring je dus met mensen en verhalen die jou dit vertrouwen kunnen bieden. Die jou kunnen bestendigen en ook voor jou het vertrouwen vasthouden en je helpen dragen. Leer weer te vertrouwen op je intuïtie, voel aan, stem af en hervind je eigen kracht.

En begrijp het proces. Je kind is aan het herstellen, aan het weer zichzelf worden. Eigen regie is belangrijk, autonomie ervaren én veiligheid voelen. Maar eerst moet er een hele hoop zooi uit die overvolle emmer gekieperd worden. En weer langzaam vertrouwen in zichzelf teruggevonden worden. Vanuit de eigen kern, niet van buitenaf opgelegd, want dan is het geen vertrouwen. Geen afwijzing, geen druk op het herstelproces, vertrouwen op het tempo van het kind. Verdomd lastig.

Vrijdag weer een tekening van Emma Heijerman om deze reeks visueel af te ronden! Om je wat extra vertrouwen te bieden 😊

Wil je sparren over hóe je dit doet, hoe je veiligheid biedt én autonomie laat ervaren zonder te duwen? Hoe je je kind vertrouwen kunt laten voelen? Hoe je zelf vertrouwen houdt en je eigen kompas weer kunt voelen? Of wil je even een beetje uit mijn vertrouwen tappen? Neem contact op. Online consulten in de avonduren zijn ook mogelijk.