Als je kind is uitgevallen, komt er enorm veel op je af. Je hart bloedt, er wordt aan alle kanten aan je getrokken, mensen willen graag weten wat er aan de hand is en hoe lang het gaat duren. Vrijwel niemand begrijpt het écht en ondertussen heeft je kind je harder nodig dan ooit. Je nabijheid, maar ook je zorg, het lijkt alsof je kind niets meer zelf kan. Of durft. En alleen maar kan uithalen, met woorden, met agressie, in blinde paniek en grote wanhoop. 

Alles komt op jullie bord terecht, want je kind durft alleen nog maar bij jullie te zijn. Ook ’s nachts. Je bent ouder, mantelzorger, therapeut. En met een beetje pech ben je ook boksbal en tegelijkertijd de veilige haven. Ga er maar aan staan, het is niet te doen en vergt het uiterste van je.

Wat heb je nu nodig? Een heldere vraag aan de mensen in jullie omgeving om jullie te ondersteunen.

Begrip van het proces. Als er dingen logisch en/of voorspelbaar zijn, geeft dat in ieder geval enige grip op de situatie. Niet dat het opeens makkelijker is, maar weten wat er aan de hand is geeft net even enige houvast. Vooral als er geen lichtpuntjes zijn om aan vast te houden – zoals je ‘normaal’ in een pittige fase als copingtactiek zou hebben. Het is een enorm niet-weten, voelt vaak uitzichtloos, ongrijpbaar en als enorme stilstand. Toch zit er ook in deze eerste fase al een rode lijn en zijn er overeenkomsten met situaties die je al eerder hebt meegemaakt en waar je op terug kunt vallen.

In deze eerste fase is het namelijk van groot belang dat je een herstelsfeer creeert. Als je ervan uitgaat dat je kind ziek is, is het makkelijker om te voelen wat er nodig is. Vertraging – als je als kip zonder kop rondrent kan je kind moeilijk tot ontspanning komen – verzorging, verbinding. Hieromheen vouwt zich het vertrouwen dat ook al is de uitkomst onduidelijk, weet je niet hoe het pad gaat verlopen en weet je niet wat er gaat gebeuren, vertrouwen dat het bewust creeeren van een sfeer waarin herstel mogelijk is, het enige en juiste is dat je op dit moment kunt doen.

Hóe je dit doet, heeft wel wat aanwijzing en begeleiding nodig. Hoe zorg je er bijvoorbeeld voor dat je niet onbewust het ‘liggen en hangen’ afkeurt. Dat je teveel bezig bent met het beter worden van je kind. Dat je zó in regelmodus schiet waardoor je eigenlijk niet meer aanwezig bent. Hoe blijf je erbij zonder per sé iets te doen? Hoe kun je je kind gewoon laten zijn? 

En dan de hele concrete vragen. Hoe ga je om met schermtijd? Wat kun je wel verwachten en wat niet? Wat is acceptabel qua hygiene, qua taakjes in huis? Qua impact op de andere kinderen?

En hoe blijf je zelf overeind, in alle paniek die je soms voelt. In het grote gebrek aan alleen-tijd, aan kunnen werken, aan een zin kunnen afdenken. Hoe blijf je staan als alle gangbare zelfzorgopties momenteel niet meer bereikbaar zijn? En hoe vind je plek voor alle zorgen, alle angst, al het verdriet en de woede. De wanhoop en de paniek die je soms kunnen overvallen. Hoe kun je je uiten als je er niet mee naar buiten kunt?

Voor al deze vragen, gevoelens en ervaringen ben ik er. Ik zorg voor stutting en help je overeind te houden. Ik duid en leg uit, wat er gebeurt, waar jullie staan, wat er komt. Ik help relativeren en koesteren en je mag ook lós. Want jeeeeetje, wat een heftig proces.
Ik help je zoeken naar nieuwe houvast, naar verwerken terwijl je er middenin zit. Ik denk mee over mogelijke hulpverlening en de juiste timing. Of zo goed mogelijke timing, want het ‘juiste’ blijkt een utopie. Zo maakbaar is het leven niet, dus wennen we aan het ongemak van moeten accepteren. Van wel willen maar niet kunnen. Van opzij gezette verlangens zonder kwalijk nemen en zonder jezelf volledig opzij te zetten. Van een leven dat anders loopt dan gehoopt of verwacht. Van het ruimte geven aan het verdriet dat er ook is, de zo anders lopende jeugd van je kind, de herkenning, de impact op jullie hele gezin. 

En ik hou je voor dat het goed komt, ook al lijkt dat onmogelijk of alleen via veel verlies. Het komt goed als je kind weer zijn of haar eigen kracht gaat ervaren. Weer regie ervaart en het leven weer wil grijpen. Eerst op de stukken die vanzelf gaan, daarna volgt er beweging richting nieuw en met meer spanning. En blijkt hun veerkracht alweer aan het groeien. Ook en misschien wel juist om die momenten dat het lijkt alsof er niets gebeurt en er geen enkele beweging mogelijk is. Vanbinnen wordt er hard gewerkt, in verwerking in het zakken en voelen van écht even helemaal níets meer hoeven.