In het MDO is de sfeer gespannen. Je kind is nu al een tijdje uitgevallen van school en er lijkt nog niet veel te gebeuren. Het woord school roept weerzin op, de schriften zijn verstopt of stiekem weggegooid. Terug naar ‘gewoon’ 5 dagen school lijkt nog ver weg en er zijn zorgen over de stagnerende ontwikkeling. Als je opmerkt dat het hem wel steeds vaker lukt om aan te kleden of zelfs af en toe weer buiten te spelen met de buurtkindjes, levert dit opgetrokken wenkbrauwen op. Zorgelijk, zorgelijk.

Maar jij als ouder weet waar hij vandaan komt. Hoe slecht het met hem ging vlak voor hij uitviel op school. Hoe gigantisch groot de stress was, hoe hij stijf stond van de spanning. Continu alert, alles riep een enorme angst op. Hoe groot de opluchting was toen hij niet meer hoefde, omdat het écht niet meer ging. En hoe heftig het was toen alle opgebouwde spanning eruit kwam, toen er door de rust eindelijk ruimte ontstond. Hoe hij een gewond dier leek, vol in paniek, nergens meer toe in staat. Niet durven douchen, niet durven slapen. Zelfs eten lukte niet goed meer, alsof ie letterlijk helemaal vól zat. Een klein hoopje ellende onder een dekentje, apathisch, uitgeput. En dan weer woest en uit zijn plaat ‘om niets’. De heftige scheldwoorden, de paniek in zijn ogen. Buiten zinnen, niet bereikbaar.

Een enorm intensieve periode waarbij je je vaak hebt afgevraagd of het ooit nog goed zou komen. De eerste keer dat hij uit zichzelf aan gaf om buiten te willen spelen, kon je je tranen bijna niet bedwingen. Hij was er weer! En, tuurlijk, het duurde niet lang en daarna lag ie er echt weer even af en was er geen land mee te bezeilen. Maar dat hij iets wílde, ergens zin in had en zelfs naar buiten durfde! Als een ieniemini sprietje dat parmantig boven de aarde uitsteekt.

Bij kinderen en jongeren die zijn uitgevallen in het onderwijs lijkt er vaak een hele tijd niets te gebeuren. Het herstelproces vraagt tijd en geduld. En vertrouwen. Een vruchtbare bodem, niet teveel erin frutten. Rust en met rust laten. Weten dat er vanbinnen ontzettend veel gebeurt, helpt om vertrouwen te houden. De energie gaat naar verwerking, kalmeren, herstellen en het groeien van stevige wortels.

Die groei van wortels is vaak alleen zichtbaar voor ouders, omdat zij hun kind ‘op z’n slechts’ hebben gezien. Diepverloren, ontregeld, uitgedoofd, ontworteld. Als je als hulpverlenende of handhavende instanties het meetbare herstel vergelijkt met hoe het kind zou ‘moeten’ zijn, lijkt het sprietje inderdaad maar miserabel. Maar als je het meetlint legt bij het ultieme dieptepunt, bij de uitgedoofde levenslust, de lamleggende apathie, bij het complete gebrek aan rek, zul je al snel wél de groeiende wortels gaan herkennen, ook al steekt er nog maar een ieniemini klein sprietje boven aarde. Koester het sprietje en heb een beetje ontzag. Niet aan trekken.

Deze geweldige tekening is gemaakt door Emma Heijerman!