Ik schreef eerder over het bewust begrenzen van goedbedoelde adviezen waardoor je je gevierendeeld voelt. Ook in een situatie van schooluitval, waarbij iedereen zich enorme zorgen maakt, mag je nee zeggen. Om te kunnen vertragen en bij je kind te kunnen zijn.

Ik schreef over hoe de mensen om jullie heen jullie kunnen steunen. En dat je hier heel gericht om mag vragen. Het gaat nog wel even duren en volhouden tot op je tandvlees is niet de manier. Niet voor jezelf en al helemaal niet voor je kind. Die heeft jouw kalmte, zachtheid en vertrouwen nodig.

Met de buitenwereld buiten en enige stutting door de mensen om jullie heen, kun je nu het warme bad creëren dat je kind zo hard nodig heeft. Niets meer hoeven, gewoon mogen zijn. Niet per ongeluk subtiel afwijzen, niet onbedoeld druk leggen op herstel. Tot zover de basis, maar hoe doe je dat met verwachtingen, regels en De Opvoeding?

Als je kind uitvalt van school, gaat dat niet zonder kleerscheuren. Er is veel paniek, veel vermoeidheid. Heftige ontladingen, wanhoop én apathie. Er lukt vooral héél véél niet. Verwachtingen moeten rap naar beneden worden bijgesteld en dat is flink schakelen. Hoeveel laat je los? Waar hou je nog vast aan De Opvoeding? Het is aftasten en uitproberen én aanvoelen. Vandaar dat vertragen zo belangrijk is, doordenderend lukt dit niet. Het vereist jouw aanwezigheid in jezelf, hoofd uit. Alhoewel…

Waar je als ouders graag het juiste wil doen – de situatie is al zo fragiel en intensief – blijkt hier geen blauwdruk voor te zijn. Sterker nog, wat de ene dag wel lukt, kan de dag erna onmogelijk blijken. Niet gek dat je als ouders vaak de wanhoop nabij bent. Begrijpen hoe rauw je kind zich voelt, hoe álles kan aanvoelen als een aanval, hoe alles onveilig voelt en hoe in de kleinste handelingen al veel druk ervaren kan worden, helpt enorm. Toch dat hoofd maar weer aan.

Als je weinig energie hebt en vrijwel alles teveel gevraagd is, kan dát begrijpen een leidraad zijn. Waar vind je dat je kind deze beperkte energie aan ‘moet’ besteden? En hoe kun je jullie regels en verwachtingen hierop aanpassen? Vrijwel alle kinderen die net zijn uitgevallen hebben grote moeite om aan enige basis hygiëne te voldoen. Ook (samen) eten is vaak moeilijk, een overdosis aan prikkels en subtiele verwachtingen. Hier keuzes in maken, die soms volledig haaks staan op De Opvoeding, is pittig. Het vereist een groot vertrouwen en herkenning van wat er voor nú nodig is. En niet vanuit angst de teugels aan trekken of in paniek volledig los laten. Houd de verbinding, kijk goed áchter het gedrag, begrijp wat er gebeurt en vertrouw.

Wil je hier graag eens over sparren, stuur me een berichtje: