Je kind is thuis en ligt als een klein hoopje ellende op de bank. Angst, paniek, woede, agressie en apathie wisselen zich af. En ook fysiek voelen ze zich beroerd. Misschien lukt het niet goed om te eten, lukt het niet om ‘gewoon’ aan te kleden, om tanden te poetsen of te douchen. Soms lukt het alleen maar om te liggen, met de gordijnen dicht. Complete ontreddering en als ouders voel je je machteloos. Wat kun je doen om je kind te helpen? Hoe gaat dit ooit nog goed komen?
Het is hartverscheurend om je kind zó aan gort te zien. Blijf dan maar eens kalm en beheerst. Dat lukt natuurlijk niet. Een bekende neiging is om van alles te gaan regelen om ervoor te zorgen dat ze beter worden. En ook de buitenwereld wakkert dit bij je aan. Iedereen maakt zich zorgen en dus vliegen de goedbedoelde adviezen je om de oren. (Vandaar deze tekening)
Maar om tot herstel te kunnen komen is er vooral rust nodig en dus ook met rust gelaten worden. Dat is niet hetzelfde als alleen gelaten worden, het betekent dat we stoppen met druk opleggen. Niets moeten, niets hoeven. Ziek mogen zijn, je beroerd mogen voelen. Ongelukkig mogen zijn. En dat er dan toch, in alle paniek die je voelt en alle bagger die je over je ouders heen kiepert, tóch van je gehouden wordt. Dat je ouders er zijn, zonder je af te wijzen.
Die afwijzing zit soms in een zucht, in een gnuif, in een opmerking. ‘Lig je nu nog steeds op de bank?’, ‘Zoveel op je telefoon is slecht voor je ogen’. Voel maar eens hoe vaak je subtiel afwijst, onbedoeld. Vaak vooral uit machteloosheid om de situatie. Hartstikke logisch, maar pijnlijk. Kijk eens of je dit bewust kunt omkeren. Een lekker plekje op de bank maken. De gamecomputer naar beneden halen. Verduisterende gordijnen in haar donkere kamer hangen. Niet vanuit angst, maar vanuit een stevig vertrouwen dat ze dit nu even nodig heeft.
Ook op herstel leggen we vaak onbedoeld druk en vallen we terug in subtiel duwentrekkensjorren, omdat we zó graag willen dat ons kind zich beter voelt. Dus proberen we hem toch mee naar buiten te krijgen, ‘want dat is goed voor je’. Door extra gezond te eten, extra goed te ontspannen, extra gezellig te doen, extra bewust emoties te reguleren, door extra éxtra goed je best te doen als ouder. Doodvermoeiend, voor jullie allebei.
En ook subtieler leggen we druk op herstel, door figuurlijk je adem in te houden tot het leven weer normaal is: ‘Als jij nu alles doet om snel te herstellen, kan ik weer door met mijn leven’. Ingewikkelde mechanismes. Niet om het dan ‘perfect’ te gaan doen, maar om zélf te kunnen zakken in de situatie. En jezelf vanuit een stevigheid en zachtheid staande te houden. Precies wat je kind van je nodig heeft.