Je kind is uitgevallen op school en opeens bevinden jullie je in het wereldje van de ’thuiszitters’. Je maakt je stikzorgen, je wereld staat op zijn kop. Je kind ligt als een klein hoopje ellende op de bank onder een dekentje en wil niks meer. Niks lukt, enige hygiene blijkt onmogelijk en om het minste of geringste is er heibel in huis. Werkelijk alles kan een trigger zijn om te ontploffen en je staat stijf van de spanning en bent tegelijkertijd ongelooflijk moe. Want de stress en de strijd duurt al een hele tijd. In een bepaald opzicht is het dan ook fijn dat er nu eindelijk tijd komt voor rust, dat al het gedoe en alle heisa om je kind op school te krijgen – of weer op te moeten gaan halen – nu even stopt. Maar als je zo naar je kind kijkt slaat de schrik je om het hart. Want komt het ooit nog wel goed en wat moet je nu toch?
Ondertussen is er contact met leerplicht, met de IB-er, met zorgcoordinatoren, leerkrachten, de gemeente, het wijkteam, onderzoeken en wordt er naarstig gezocht naar hulpverleners die je kind weer kunnen oplappen.
Je hart huilt om dit ooit zo levenslustige kind, dat huppelend en onbevangen het leven tegemoet trad. Hoe heeft het toch zo ver kunnen komen? Hoe heeft het toch zo mis kunnen gaan? En hoe moet het ooit nog goed komen?
Creëer een herstelsfeer
Als je kind is uitgevallen, komt er enorm veel op je af. Je hart bloedt, er wordt aan alle kanten aan je getrokken, mensen willen graag weten wat er aan de hand is en hoe lang het gaat duren, niemand begrijpt het en ondertussen heeft je kind je harder nodig dan ooit. Je nabijheid, maar ook je zorg, het lijkt alsof je kind niets meer zelf kan. Of durft. En alleen maar kan uithalen, met woorden, met agressie, in blinde paniek en grote wanhoop.
Alles komt op jullie bord terecht, want je kind durft alleen nog maar bij jullie te zijn. Ook ’s nachts. Je bent ouder, mantelzorger, therapeut. En met een beetje pech ben je ook boksbal en tegelijkertijd de veilige haven. Ga er maar aan staan, het is niet te doen en vergt het uiterste van je.
Wat heb je nu nodig? Een heldere vraag aan de mensen in jullie omgeving om jullie te ondersteunen.
Begrip van het proces. Als er dingen logisch en/of voorspelbaar zijn, geeft dan in ieder geval enige grip op de situatie. Niet dat het opeens makkelijker is, maar weten wat er aan de hand is geeft net even enige houvast. Vooral als er geen lichtpuntjes zijn om aan vast te houden – zoals je ‘normaal’ in een pittige fase als copingtactiek zou hebben. Het is een enorm niet-weten, voelt vaak uitzichtloos, ongrijpbaar en als enorme stilstand. Toch zit er ook in deze eerste fase al een rode lijn en zijn er overeenkomsten met situaties die je al eerder hebt meegemaakt en waar je op terug kunt vallen.
In deze eerste fase is het namelijk van groot belang dat je een herstelsfeer creeert. Als je ervan uitgaat dat je kind ziek is, is het makkelijker om te voelen wat er nodig is. Vertraging – als je als kip zonder kop rondrent kan je kind moeilijk tot ontspanning komen – verzorging, verbinding. Hieromheen vouwt zich het vertrouwen dat ook al is de uitkomst onduidelijk, weet je niet hoe het pad gaat verlopen en weet je niet wat er gaat gebeuren, vertrouwen dat het bewust creeeren van een sfeer waarin herstel mogelijk is, het enige en juiste is dat je op dit moment kunt doen. Hóe je dit doet, heeft wel wat aanwijzing en begeleiding nodig. Hoe zorg je er bijvoorbeeld voor dat je niet onbewust het ‘gelig en gehang’ afkeurt. Dat je teveel bezig bent met het beter worden van je kind. Dat je zó in regelmodus schiet waardoor je eigenlijk niet meer aanwezig bent. Hoe blijf je erbij zonder per sé iets te doen? Hoe kun je je kind gewoon laten zijn?
En dan de hele concrete vragen. Hoe ga je om met schermtijd? Wat kun je wel verwachten en wat niet? Wat is acceptabel qua hygiene, qua taakjes in huis? Qua impact op de andere kinderen?
En hoe blijf je zelf overeind, in alle paniek die je soms voelt. In het grote gebrek aan alleen-tijd, aan kunnen werken, aan een zin kunnen afdenken. Hoe blijf je staan als alle gangbare zelfzorgopties momenteel niet meer bereikbaar zijn? En hoe vindt je plek voor alle zorgen, alle angst, al het verdriet en de woede. De wanhoop en de paniek de je soms kunnen overvallen. Hoe kun je je uiten als je er niet mee naar buiten kunt?
Voor al deze vragen, gevoelens en ervaringen ben ik er. Ik zorg voor stutting en help je overeind te houden. Ik duid en leg uit, wat er gebeurt, waar jullie staan, wat er komt. Ik help relativeren en koesteren en je mag ook lós. Wat jeeeeetje, wat een heftig proces. Ik help je zoeken naar nieuwe houvast, naar verwerken terwijl je er middenin zit. Ik denk mee over mogelijke hulpverlening en de juiste timing. Of zo goed mogelijke timing, want het ‘juiste’ blijkt een utopie. Zo maakbaar is het leven niet, dus wennen we aan het ongemak van moeten accepteren. Van wel willen maar niet kunnen. Van opzij gezette verlangens zonder kwalijk nemen en zonder jezelf volledig opzij te zetten. Van een leven dat anders loopt dan gehoopt of verwacht. Van het ruimte geven aan het verdriet dat er ook is, de zo anders lopende jeugd van je kind, de herkenning, de impact op jullie hele gezin.
En ik hou je voor dat het goed komt, ook al lijkt dat onmogelijk of alleen via veel verlies. Het komt goed als je kind weer zijn of haar eigen kracht gaat ervaren. Weer regie ervaart en het leven weer wil grijpen. Eerst op de stukken die vanzelf gaan, daarna volgt er beweging richting nieuw en met meer spanning. En blijkt hun veerkracht alweer aan het groeien. Ook en misschien wel juist om die momenten dat het lijkt alsof er niets gebeurt en er geen enkele beweging mogelijk is. Vanbinnen wordt er hard gewerkt, in verwerking in het zakken en voelen van écht even helemaal níets meer hoeven.
Even kennismaken?
Wil je graag even kennismaken om te zien wat ik voor jullie gezin
kan betekenen, vul dan onderstaand contactformulier in. In het half uurtje of iets langer bespreken we jullie situatie en maken we in overleg een inschatting hoe de begeleiding eruit zou kunnen zien.